bloggum

Gisteren gebeurde er iets wat mij diep raakte.

Ik zat in mijn auto en ineens was daar, heel sterk en zonder enige aanleiding, de gedachte:

Ik moet mijn moeder en mijn tweelingzus even bellen.

Het was geen bewuste gedachte.

Het was meer een impuls.

Een gevoel.

Zo vanzelfsprekend en zo vertrouwd dat het voor een fractie van een seconde voelde alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Totdat mijn hoofd zich ermee bemoeide.

Mijn zus is al meer dan twintig jaar geleden overleden.

Mijn moeder is inmiddels bijna drie jaar dood.

Ik kan ze niet bellen.

En toch…

In dat ene moment waren ze er.

Niet fysiek, natuurlijk.

Maar de ervaring was zo werkelijk.

Zo dichtbij.

Alsof mijn systeem even vergeten was dat zij er niet meer zijn.

Of misschien wist mijn lichaam iets wat mijn hoofd niet kon begrijpen.

Ik voelde ze.

Ik wist dat ze er waren.

En misschien nog wel het meest bijzondere: ik kon ze bijna ruiken.

Misschien is het goed om hierbij te zeggen dat ik mijn moeder en mijn zus vaker bij me voel.

Soms voelt het alsof ze vanuit de wereld van mijn gidsen even dichtbij komen. Alsof ze me begeleiden of mij op een bepaalde manier laten weten dat ik niet alleen ben.

Maar wat ik daar in mijn auto voelde, was anders.

Dit ging niet over hen als gidsen.

Dit voelde anders. Veel aardser en tegelijkertijd diep verbonden met mijn oorsprong.

Het was alsof ik niet alleen mijn moeder en mijn zus als afzonderlijke zielen voelde, maar alsof ik heel even opnieuw de verbinding voelde met mijn familie van herkomst.

Met het systeem waaruit ik ben voortgekomen.

Met mijn moeder.

Met mijn tweelingzus.

En met mijn eigen plek daartussen.

En terwijl ik daar nu op terugkijk, besef ik dat het misschien niet alleen ging over hen missen.

Het ging ook over iets veel groters.

Heel even voelde het alsof mijn oorspronkelijke gezin weer compleet was.

Mijn moeder.

Mijn tweelingzus.

En ik.

Het gebeurde allemaal in een seconde.

Een moment waarop verleden en heden even door elkaar heen leken te lopen. Een moment dat tegelijkertijd vreemd, bijzonder, verdrietig en prachtig was.

Ik voelde blijdschap omdat het even voelde alsof we weer samen waren.

En verdriet, omdat ik ze daarna opnieuw moest missen.

Herkomst laat zich soms onverwacht voelen

De afgelopen tijd ben ik intensief bezig met mijn eigen familiesysteem en mijn herkomst. Hierdoor word ik steeds opnieuw uitgenodigd om te kijken naar waar ik vandaan kom.

Naar mijn plek.

Naar de mensen die mij voorgingen.

Naar dat wat misschien nooit is uitgesproken, maar wel voelbaar is gebleven.

En misschien is dat wel waarom dit moment ineens ontstond.

Want wanneer we ons verdiepen in ons familiesysteem, kijken we niet alleen naar onze ouders, broers en zussen zoals we hen bewust hebben gekend. We kijken naar een veel groter geheel.

Wij komen ergens vandaan.

We dragen verhalen met ons mee.

Liefde.

Verdriet.

Verlies.

Kracht.

Patronen.

Herinneringen.

Soms weten we met ons hoofd niet eens meer precies waar iets vandaan komt, maar ons lichaam lijkt het wel te weten.

Alles is er nog

Ik geloof steeds meer dat niets zomaar verdwijnt.

Misschien verandert de vorm, maar dat wat geweest is, blijft op een bepaalde manier aanwezig.

De mensen van wie we houden laten iets achter.

In onze herinneringen.

In ons lichaam.

In onze woorden.

In de manier waarop we naar onze kinderen kijken.

In de keuzes die we maken.

En soms ineens in een geur.

Een liedje.

Een bepaalde blik.

Of in een onverwachte gedachte terwijl je alleen in de auto zit.

Ik moet mijn moeder en mijn zus even bellen.

Wat mij zo raakte aan dit moment, was dat er geen tijd tussen zat.

Mijn zus was niet ineens twintig jaar geleden overleden.

Mijn moeder was niet bijna drie jaar weg.

In dat ene moment was de afstand verdwenen.

Ze waren er gewoon.

En tegelijkertijd waren ze er niet.

Misschien is dat ook waarom ik zoveel verschillende gevoelens tegelijk voelde.

Blijdschap en verdriet.

Liefde en gemis.

Verbinding en afscheid.

Meer dan wat we kunnen zien

Ik kan niet bewijzen wat er op dat moment gebeurde en die behoefte voel ik ook niet.

Misschien was het een herinnering die vanuit mijn onderbewuste omhoogkwam.

Misschien omdat ik momenteel zo intensief bezig ben met mijn herkomst en mijn familiesysteem.

Misschien reageerde mijn lichaam op iets wat mijn hoofd niet bewust had opgemerkt.

En misschien hoeft niet alles verklaard te worden.

Ik denk dat we soms zo snel proberen om een ervaring te begrijpen, terwijl sommige momenten vooral gevoeld mogen worden.

Voor mij voelde het alsof de grens tussen toen en nu heel even wegviel.

Alsof mijn moeder en mijn zus, ondanks dat ze niet meer fysiek bij mij zijn, nog steeds onderdeel zijn van mijn leven.

Van wie ik ben.

Van waar ik vandaan kom.

Van mijn verhaal.

En misschien is dat ook wel wat herkomst voor mij betekent.

Dat we niet losstaan.

Niet van de mensen die vóór ons kwamen.

Niet van de mensen die we hebben verloren.

Niet van de verhalen die ons gevormd hebben.

We dragen onze geschiedenis met ons mee.

Niet om erin gevangen te blijven.

Maar om te erkennen waar we vandaan komen.

Mijn plek, hun plek

Mijn moeder heeft haar plek.

Mijn zus heeft haar plek.

Ook al zijn ze niet meer fysiek hier 

En ik heb mijn plek.

Hier.

In dit leven.

Op dit moment.

Misschien is dat wel één van de mooiste dingen die ik leer door mij te verdiepen in familiesystemen: dat liefde en verbondenheid niet betekenen dat je iemand vast moet houden.

Soms is liefde juist kunnen zeggen:

Ik zie jou.

Jij hoort erbij.

Jij hebt jouw plek.

En ik heb de mijne.

Ik hoef mijn moeder en mijn zus niet los te laten.

Ik hoef ook niet te doen alsof hun fysieke afwezigheid geen pijn doet.

Ze horen bij mijn verhaal.

En misschien mogen ze er soms gewoon even zijn.

In een herinnering.

In een geur.

In een gevoel.

Of in die ene seconde waarin ik ineens dacht dat ik ze even moest bellen.

Een gedachte die helemaal niet meer mogelijk was.

Maar die tegelijkertijd liet voelen dat liefde zich misschien niet altijd houdt aan de grenzen die wij met ons hoofd zo goed denken te begrijpen.

En terwijl ik daar in mijn auto zat, voelde ik het allemaal.

Het verdriet.

De liefde.

Het gemis.

De blijdschap.

En vooral de verbinding.

Alles tegelijk.

Misschien is dat wat het betekent wanneer we werkelijk durven kijken naar onze herkomst.

Dat we gaan beseffen dat we onderdeel zijn van iets veel groters.

Dat alles wat er geweest is, op een bepaalde manier nog steeds doorwerkt.

Niet om ons vast te houden in het verleden.

Maar om ons te herinneren aan waar we vandaan komen.

En misschien zelfs aan wie er, op een bepaalde manier, nog altijd met ons meereist.

Terwijl ik dit schrijf, voel ik de tranen achter mijn ogen.

Ik merk hoeveel het me raakt.

Misschien omdat ik nu pas werkelijk begin te begrijpen wat dat ene moment mij liet voelen.

Het was lang geleden dat ik mijn familie van herkomst, mijn moeder en mijn tweelingzus, zo dichtbij voelde.

Natuurlijk zijn zij al lange tijd niet meer fysiek bij mij. Mijn zus is al meer dan twintig jaar geleden overleden en mijn moeder inmiddels bijna drie jaar geleden. En toch waren ze daar, in dat ene moment.

Niet zichtbaar.

Niet tastbaar.

Maar voelbaar.

Zo dichtbij dat ik mijn moeder en mijn zus bijna kon ruiken. Zo dichtbij dat de gedachte om hen te bellen heel vanzelfsprekend voelde.

En terwijl ik daar nu op terugkijk, besef ik dat het misschien niet alleen ging over hen missen.

Het ging ook over iets veel groters.

Heel even voelde het alsof mijn oorspronkelijke gezin weer compleet was.

Mijn moeder.

Mijn tweelingzus.

En ik.

Heel even voelde ik ons weer samen.

En misschien is dat ook waarom het me zo diep raakt. Omdat ik mij in dat ene moment, ondanks het verdriet en het gemis, ook heel voelde.

Alsof er iets in mij weer even op zijn plek viel.

Mijn moeder heeft haar plek.

Mijn zus heeft haar plek.

En ik heb mijn plek.

In dat grotere geheel.

In mijn familie van herkomst.

Ook al zijn zij niet meer fysiek hier, ze blijven onderdeel van mijn oorsprong. Van mijn geschiedenis. Van het leven waaruit ik voort ben gekomen.

En misschien is dat wel wat mij zo raakt.

Dat ik hen niet kwijt ben in de betekenis van mijn leven.

Ik kan hen niet meer bellen.

Niet meer aanraken.

Niet meer zomaar vragen hoe het gaat.

Maar dat betekent niet dat alles verdwenen is.

De liefde is er geweest.

De verbinding is er geweest.

En alles wat we samen hebben beleefd, heeft een plek in mij.

Misschien was dat wat ik op dat moment zo sterk voelde.

Niet dat het verleden terugkwam.

Maar dat ik weer even verbonden was met mijn herkomst.

Met de plek waar ik vandaan kom.

Met mijn moeder en mijn zus.

En ergens, heel diep vanbinnen, voelde dat alsof ik weer even compleet was.

Niet omdat ik zonder hen niet heel ben.

Maar omdat ik even kon voelen dat zij erbij horen.

Dat ze altijd bij mijn verhaal zullen horen.

Dat ze hun plek hebben.

En dat ik daardoor misschien ook weer iets sterker mijn eigen plek kan innemen.

Hier.

In dit leven.

Op dit moment.

Met alles wat er geweest is.

Met iedereen die erbij hoort.

Ook degenen die we niet meer kunnen zien.

Misschien is dat wel wat mij uiteindelijk het meest raakt.

Dat ik mijzelf niet hoef los te maken van mijn herkomst om verder te kunnen.

Ik mag mijn eigen leven leiden.

Mijn eigen weg gaan.

En tegelijkertijd mag ik erkennen:

Ik kom ergens vandaan.

Ik hoor bij hen.

Zij horen bij mijn verhaal.

En misschien voelde ik me daarom, daar in die auto, heel even zo ontzettend op mijn plek.

Alsof iets wat ik al heel lang niet meer had gevoeld, ineens weer even volledig aanwezig was.

Mijn moeder.

Mijn zus.

En ik.

Samen.

Al was het maar voor één seconde.

En misschien was die ene seconde al genoeg om mij eraan te herinneren dat wat werkelijk onderdeel van je leven is geweest, altijd een plek mag houden.

In je herinnering.

In je hart.

En soms, heel onverwacht, gewoon even in een gevoel.

Een gevoel dat je raakt.

Een gevoel dat je laat huilen.

Maar ook een gevoel dat je heel even weer heel maakt.